Α κ ρ ό ν ε ι ρ ο..

Βά όπως Βασιλιάς..

�� — 2010-02-13T16:47:55+02:00

Γραμμένο για τον Βά που πέθανε 11 Φεβρουαρίου 2010.

Θυμάμαι πάντα στα παιδικά μου χρόνια,
ότι υπήρχαν ήχοι συγγενών σου στους χώρους μου..
Ακούγοντας τους καθημερινά, μου έκαναν λύση εγκεφάλου και μεγάλωσα ελεύθερος..
Εσένα σε γνώρισα στην πόλη. Της αγκαλιάς και της όπισθεν.
Μου έκανες αμέσως κλικ!
Ήχος από μπουκάλι που λέει αντίο στο πώμα και καλώς ήρθες στα κύτταρα!
Σου πήρα και παρέα. Δεν ήθελα να είσαι και μητέρα μαζί.
Όποτε σε παρατηρούσα μου μάθαινες τι σημαίνει να γλιστράς σε ζαχαρωτά πρωινά.
Τι σημαίνει αγάπη και σε ποιο συρτάρι πρέπει να μπαίνει τα βράδια.
Όχι σε εκείνο με τα εσώρουχα. Σε εκείνο με τα εσώψυχα!
Την κοιτούσες όπως κοιτάει ένας τυφλός το σκοτάδι. Συνέχεια!
Την πλησίαζες με πλάγια βήματα και όχι πλάγια βλέμματα.
Όταν διψούσες σου έφτανε να την βλέπεις να πίνει νερό.
Γινόταν η δίψα σου Ελύτης.
Και το Μονόγραμμα της προπονημένο καλά.
Αισθησιονίκης πάντα με το χρυσό μετάλλιο να γίνεται,
άλλοτε σιωπή και άλλοτε σ'αγαπώ!
Μου διδάξατε τι σημαίνει φροντίδα και παγίδα.
Να παγιδεύεις την αγάπη σε μισό μέτρο κλουβί.

Μου λείπεις μα ξέρω πως μου θεράπευσες την ισόβια αμνησία μου.
Το ξέρω ότι δε έφυγες. Δεκάδες πεταλούδες έγινες.
Γι'αυτό κάθε μεσημέρι με περιμένει μία όταν γυρίζω σπίτι.

Τώρα το ταίρι σου μου μαθαίνει τι σημαίνει μοναξιά και θλίψη.
Τι συμβαίνει όταν αυτά τα δύο κάνουν παρέα.
Γεννάνε διάφορα τικ περίεργα! Και σου αλλάζουν την φωνή.

Με ένα πουλί που γαβγίζει ζω από χθες.
Από χθες που πέθανε μια συλλαβή μου.
Η πρώτη μου!

2 ευκαιρίες..

�� — 2009-12-11T23:01:57+02:00

Θυμάσαι πως γνωριστήκαμε;
Όταν το ( ήχο) χρώμα μου μπήκε στο μυαλό σου..
Από τότε την έβαψες!

Όμως δε θα γράψω για σένα αυτή την νύχτα.
Θα γράψω για μας!

Είσαι μικρότερο παιδί από μένα αλλά εγώ μεγαλύτερο πιτσιρίκι..
Έχουμε ανταλλάξει τόσες λέξεις,
όσες και οι υποσχέσεις των γραβατωμένων Σπαρτιατών!
Φοράς τις ιδέες μου!
Συνεχίζεις να σκέφτεσαι εσύ για μένα όταν αποκοιμιέμαι!
Θυμάσαι εσύ για μένα αυτά που ξεχνάει η γλώσσα μου!
Εγώ για σένα θυμάμαι αυτά που θυμάται η καρδιά μου!
Αν και η αμνησία μου έχει τόσες προηγούμενες ζωές όσες εγώ..
Δε ξεχνάει να με ακολουθεί παντού!

Όταν πρώτο άκουσες ότι φοβάμαι τον Θάνατο, τρόμαξες!
Γιατί εσύ γνωρίζεις πως τον Θάνατο τον είχα 30 χρόνια για καθαρίστρια!
Να μου καθαρίζει αυτά τα 3 γράμματα που πετούσα συνέχεια στο πάτωμα..
ΖΩΗ!

Αυτή την στιγμή που μιλάω ακούω το «Βροχή» και βρέχει..
«Μη φοβάσαι τίποτα, είμαι εδώ να μπω μπροστά απ'τη σφαίρα»
Λέει το τραγουδάκι..
«Μη φοβάσαι τίποτα» Μου λες εσύ τώρα!
Τον Θάνατο ναι τον φοβάμαι!
Γιατί φοβάμαι ότι λυπάμαι..

Και φοβάμαι πολύ τους Ηλίθιους.
Με κεφαλαίο το Ήτα όπως η Ήττα!

Δε με φοβίζει να χάσω ένα μηδέν 1-0 από τον Θάνατο.
Ακόμα και τώρα να μου χτυπήσει το κουδούνι θα τον κεράσω μελομακάρονο!
Δε με φοβίζει αν μου πει ότι ο χρόνος μου τελείωσε!
Γιατί ο χρόνος μου έχει κολλήσει σαν cd κατεστραμένο,
που παίζει συνέχεια την ίδια ατάκα!
« Έζησα »

Αυτό που με φοβίζει είναι πως ο Θάνατος δεν είναι ένας.
Είναι 2 και τους πάμε βόλτα στο καθημερινό Λούνα παρκ..
Και ο μπαγάσας δε λέει να ξεφύγει σα τα μπαλόνια.
Έχει γίνει προέκταση της γραμμής της ζωής στην παλάμη μας..

Υπάρχουν μόνο δυο ευκαιρίες! Να μουντζώσουμε τον Θεό!
ή
Να με αγαπήσεις για πάντα..
Γλιτώσαμε ήδη!

(Put) Άννα φοβία χρόνια πολλά

�� — 2009-12-09T10:31:53+02:00

Δεν είναι Σάββατο σήμερα.
Είναι η μέρα που θα μιλήσω για τους φόβους μου..
Για αυτά που φοβήθηκα και για τα άλλα.
Για τα άλλα που δε φοβήθηκα.
Για αυτά που φόβισα.
Με φοβάται ο θάνατος!
Μου χτύπησε την πόρτα αρκετές φορές.
Αλλά σα τα πιτσιρίκια,που χτυπάνε τα κουδούνια και μετά τρέχουν!
Τον έβλεπα απ'το παράθυρο να τρέχει, σαν θανατοποινίτης που ξέφυγε απ'την ηλεκτρική καρέκλα.
Με λερωμένα και άνοστα βήματα απομακρυνόταν.
Δεν είχε γεύση η ζωή του.
Προσπαθούσε να κλέψει τις γεύσεις άλλων.
Ούτε είχε καθάριες στιγμές.
Μαύρες όλες.
Ποτέ δε μου έκλεψε ούτε λίγο χρώμα.
Μα είχε βρει τρόπο να μου κλέβει.
Ρουφούσε χρώμα από τις ζωές αγαπημένων προσώπων!
Το ξέρει όμως,ότι μια μέρα που θα έρθει να μου χτυπήσει το κουδούνι,
το ένστικτο μου θα μου έχει χτυπήσει το μέσα μου κουδούνι.
Και θα τον περιμένω με ανοιχτή την πόρτα.
Αν τολμήσει και πατήσει το λευκό πλακάκι μου, πέθανε!

Φοβάμαι τους ανθρώπους που «πουλάνε»
Γιατί έχω και εγώ την τιμή μου.
Την οποία ποντάρουν άλλη για μένα σε καζίνο.
Την χάνουν και μετά γίνονται φιλαράκια με τοκογλύφους!
Χάνουν και αυτούς και μετά γίνονται κολλητοί με μένα.
Και θα σας πω ακριβώς τι νιώθω εκείνη την στιγμη.
Σαν ένα κορδόνι που δεν έδεσε κανείς σωστά.
Και πάντα λυνόταν.
Και πάντα λυπημένο σερνόταν στις λάσπες.
Και βρώμικο ευχόταν κάποιος να το δέσει σφικτά!

Δε φοβήθηκα ποτέ την αλήθεια.
Την είχα φυλακτό από μικρός.
Δεν θυμάμαι ποιος μου την χάρισε.
Αλλά θυμάμαι πως ήταν ένας τύπος με μεγάλο μουστάκι.
Και δίπλα του μια γυναίκα με μεγάλη καρδιά!
Ίσως ήταν οι γονείς μου!

Φοβάμαι όταν χτυπά ένα τηλέφωνο και στην μεταφέρουν.
Εκτελούνται μεταφορές «η κακή είδηση»

Με φοβούνται οι περισσότεροι άνθρωποι.
Τους κοιτάζω τόσο βαθιά,
που φοβούνται την ανάσταση που τους προσφέρω απλόχερα.
Φοβούνται το άγγιγμα μου που είναι φερμένο από άλλο γαλαξία..
Και ότι αγγίζει το κανει να αναπνέει!
Το κανει να κρατάει την ανάσα του όταν πρέπει.
Για να γίνει μεγαλύτερο το μακροβούτι στο «εντος»
Και να βρούνε επιτέλους εκείνο το περίεργο και σπάνιο κοχύλι.
Με το τόσο απλό ονομα.
ΖΩΗ!

Τη ζωή δεν τη φοβήθηκα ποτέ.
Αν και μου κανει συχνά φοβιστικές γκριμάτσες.
Μα γίνεται να φοβηθώ ένα παιδί;
Που προσπαθεί να τρομάξει κόσμο..
Δεν είμαι ο κόσμος.
Και γι'αυτό δε θα με τρομάξει ποτέ!

Φοβάμαι!
Κάθε φορά που τελειώνει αυτό που γράφω..
Με φοβάται η επόμενη αρχή..
Και τη νιώθω να πλησιάζει..

Η 17 Νοεμβρίτσα κι ο καθημερινός οίκος..

�� — 2009-11-17T22:10:08+02:00

Το χαρίζω σε κάθε καρδιά που σταμάτησε, επειδή κάποιοι το παίξαν καρδιολόγοι..

Μία (1) Δημοκρατία με κυνηγάει..
Δύο (2) ατάκες με κάνουν γαργάρες.
Εδώ πολυτεχνείο! Εδώ πολυτεχνείο!
Τρεις (3) σωματοφύλακες γλιτώνουν από αποκεφαλισμό,
εκείνο το σπίρτο που θα βάλει φωτιά στα μυαλά σας..
Μία στάση εδώ να κατέβω! Μια στάση παρακαλώ!
Στα τέσσερα..
Στα τέσσερα (4) σου κόβουν τον πλανήτη.
Περιμένεις κέρασμα;
Πάρε πέντε (5).
Μπάτσοι έξι (6) ψάχνουν τον Αλέξη.
Τα εφτά (7) θαύματα του κόσμου,
κάνουν χειμωνιάτικα, ηλιοθεραπεία στην Τήνο!
Σε οχτώ (8) δόσεις αγοράζεται από το κατάστημα μας τον Ουρανό!
Ξύπνα Έλληνα ξύπνα!
Εννιά (9) έχει ο μήνας..
Το δέκα (10) το καλό περιμένεις;
Έντεκα (11) νύχτες να ζήσω μαζί σου..
Σαν 1001 νύχτες χωρίς τα κουλούρια!
Δώδεκα (12) κι ούτε ένα τηλεφώνημα.
Εκτός από ένα που δεκατρείς (13) με πήραν ανώνυμα..
Δεκατέσσερις (14) ώρες ζωή ακόμα κύριε Ευαγγελίου.. Μου είπαν!
Μέχρι τα δεκαπέντε (15) ζεις, τους είπα στην Ελλάδα..
Έζησα τα διπλά οπότε βάλε ένα διπλό! Δυόσμο..
Μπάτσοι Δεκαέξι (16) κυνηγάνε έναν Αλέξη..
17 Νοέμβρη!

Νήματα νοήματα..

�� — 2009-11-14T01:08:39+02:00

Ζω σε ένα μικρό δωμάτιο που εμένα,
μου φαίνεται μεγαλύτερο απ'τον πλανήτη σας..
Έχω χάσει τα λογικά μου εδώ μέσα και δε τα βρίσκω με τίποτα!
Φταίω εγώ βέβαια, γιατί ποτέ δε δήλωσα εξαφάνιση!
Αν τα βρείτε, κρατήστε τα..

Θέλω να συνεχίσω να είμαι, αυτό που δεν είμαι.
Να βγάζω φωτογραφίες τον εαυτό μου, μπροστά από μικρόφωνα.
Που μοιάζουν με λεκάνη και ξερνάω τα 10άρια με τόνο, που πήρα μικρός.
Εσύ τραβάς τον εαυτό σου φωτογραφίες με ένα στηθόδεσμο
και τον κοτσάρεις στο facebook.
Έχεις δεσμούς με το στήθος σου, αφού δεν έχεις με το μυαλό σου..
Μα τα παράπονα σου όχι σε μένα.
Στους γονείς σου που σε γέννησαν ΜΙΚΡΗ!

Εμένα τα δικά μου «παιδιά» μεγάλωσαν πριν γεννηθούν.
Κρίμα που «η σκέψη» δεν είναι κάτι κολλητικό!
Θα σε κολλούσα ευχαρίστως αλλά εσύ είσαι κολλημένη.
Με τους 810 φίλους σου στο facebook.
Φίλη με την «νοηματική» δε θα γίνεις ποτέ..
Γιατί δεν είσαι κωφάλαλη.
Ακούς παραμύθια.
Το αγαπημένο σου, είναι εκείνο που ένα μαύρο σουτιέν,
με μπόλικο μακιγιάζ στην μούρη, περιμένει το κλικ,
να παγώσει ο χρόνος και να μείνει στην ιστορία..
Ως η καλύτερη φωτογραφία με διαφορά στήθους..
Όχι δεν είσαι κωφάλαλη.
Αλεξάνδρα είσαι!
Ξέρεις τι σημαίνει το ονομά σου;
Είναι αυτή που υπερασπίζεται τους άνδρες.
Γιατί εσύ μπορεί να μην μεγάλωσες, αλλά μεγάλωσαν οι νταβατζήδες σου..
Πόρνη από τόσο μικρή γαμώτο;
Μόνο αυτό είχες όνειρο;
Τουλάχιστον το πραγματοποίησες..
Μπράβο και να σου πω κάτι;
Όχι δεν είσαι κωφάλαλη.
Μιλάς χωρίς να λες τίποτα..

Ούτε εγώ θα πω άλλα, γιατί δε προλαβαίνω..
Τρέχω!
Να κόψω τα νήματα..

Αυτή την νύχτα αγόρασες τις Πιό μολυσμένες μου λέξεις.
Μετά την απομάκρυνση εκ του λεξικού μου ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται..

Καρδιά πιτσιρίκι..

�� — 2009-11-10T21:21:55+02:00

Μια κόλλα χαρτί έχω απέναντι μου γυμνή και προς τύχη!
Αριστερά μου μία κούπα γεμάτο μελάνι που θα το πιώ μονορούφι!
Δε μου αρέσει η γεύση του αλλά ο γιατρός μου έχει πει, να πίνω κάθε βράδι ένα ποτήρι..
Να το κάνω αν τουλάχιστον δε θέλω να γίνω καλά ποτέ!
Ναι γιατρέ μου του είπα. Δε θέλω να γίνω καλά ποτέ..
Θέλω να μείνω έτσι όπως είμαι τώρα.
Τρελός και άσχημος.
Αδύνατος και αχόρταγος.
Κλειδί και φτυάρι.

Και ξεκινώ να γράφω για την καρδιά μου.
Που είπε την πρώτη της λέξη αργά.. Στα 7 της.. Δευτερόλεπτα!
Στο σχολείο οι δάσκαλοι,της έλεγαν να μην χτυπάει τόσο δυνατά.
Γιατί ο ήχος της κάλυπτε το κουδούνι και το τουουουτ..
Από το καρδιογράφημα της παιδείας!
Αλλά αυτή συνέχιζε να χτυπάει! Το σύστημα αλύπητα..

Η καρδιά μου ερωτεύτηκε έως τώρα πολλές φορές..
Πρώτος της ήταν ο Νάυλον!
Ένας τύπος έξω καρδιά!
Μετά ερωτεύθηκε τον Λουναπάρκο!
Της γνωστής οικογενείας «Μάρκες»
Λίγο πιο μετά τον Kαραμέλα!
Με τα γλυκά αστεία του,που την έκανε να χαμογελάει συνέχεια..
Με τις πετιμέζι ιστορίες του,που την κρατούσαν ζωντανή.
Αργότερα γνώρισε τον Βαγγέλη που ήταν και ο τελευταίος πρώτος της..

Μέχρι εδώ σαν παραμύθι η ζωή της..
Αλλά τώρα ξεκινάει η ιστορία! Στα 31 της..
Που κέρδισε ένα εισιτήριο, για νοσοκομείο κάποια στιγμή και πήγε..
Ο γιατρός που την εξέτασε της το είπε καθαρά!
Χωρίς οίκτο και χωρίς καμία παύση..
Καρδιά μου!
Δεν μεγάλωσες καθόλου!

Φτού (δε) βγαίνω..

�� — 2009-10-27T23:12:56+02:00

Στην κοιλιά της μαμάς είμαι ακόμα και φοβάμαι να βγω..
Δε βλέπεις τι γίνεται εκεί έξω;
Οι άνθρωποι πυροβολούν πεταλούδες και ανασταίνουν Ιούδες..
Στην περίοδο των εκπτώσεων αγοράζουν ο ένας τον άλλον.
Τα Χριστούγεννα βάζουν δέντρο ζωντανό στο σαλόνι.
Σαν μωρό γεμάτο volt που στέκεται ακίνητο σε νεκροταφείο.
Στην Ανάσταση κλέβουν το φως από τους διπλανούς.
Και την επόμενη μέρα ακριβώς χαρίζουν το σκοτάδι τους σε ένα ζωάκι που γυροφέρνει..
Την ημέρα των ερωτευμένων θυμούνται πως υπάρχουν και λουλούδια.
Αργότερα θυμούνται πως υπάρχει και νερό.
Μετά θυμούνται πως χωρίς το νερό δε ζουν, αλλά χωρίς τον έρωτα άνετα!
«Άνθρωποι καταδικασμένοι να ζουν σαν άνθρωποι»
Είπε κάποτε κάποιος πιτσιρικάς!

Στην κοιλιά της μαμάς είμαι αυτή την νύχτα και φοβάμαι να βγω..
Δε βλέπεις τι γίνεται εκεί έξω;
Οι άνθρωποι βάζουν στα όνειρα γραβάτες και τα ταίζουν με σαλάτες..
Όμως τα όνειρα είναι σαρκοφάγα!
Τρέφονται το ένα με το άλλο..
Σαν εμένα! Που τρέφομαι από εμένα! Με τρώω με καταπίνω και με φτύνω!
Στην κοιλιά της μαμάς είμαι απόψε!
Μία μαμά με 3 ΜΑ!
Μάγισσα - Μαθήτρια - Μαγείρισσα
Έχει καταπιει πολλά από το '58
Πλύση στομάχου της κάνανε πριν λίγο..
Και όταν διαλέξω να βγω θα είμαι ολοκάθαρος!

Μέχρι τότε στην κοιλιά της μαμάς θα είμαι ακόμα και θα φοβάμαι να βγω..
Δε βλέπεις τι γίνεται εκεί έξω;

Μηλό μπαμπά..

�� — 2009-10-23T22:29:39+02:00

Αγόρασα το τίποτα σου σε τιμή ευκαιρίας..
Το έκανα κάτι!
Του έδωσα ανάσα απ'την ανάσα μου
και νερό απ΄το σ'αγαπώ μου..
Χορδές απ'τις χορδές μου και Ω μέγα απ΄τα ωάρια.
Το κοίταξα κατάματα και του ψιθύρισα παραμύθια.
Παραμύθια διαδηλωτές,κατά του εγώ!
Με ένα πανό που τα (α)γράμματά του γλίστρησαν
και τρέχουν σε άλλη διαδήλωση..
Σε εκείνη που οι διαδηλωτές δε ξεπερνούν το 1.5 μέτρο.
Όχι γιατί είναι νάνοι,αλλά γιατί είναι παιδιά που σιχαίνονται το νάνι νάνι.
Θέλουν να είναι ξύπνια εκείνη την νύχτα,
που ο Θεός θα κατεβεί στην Γη και θα μοιράσει κλειδιά..
Κλειδί του Παραδείσου!
Έτσι με φώναζες όταν ήσουν μέσα στην αγκαλιά μου..
Όμως εγώ δε ξέρω τι είναι Παράδεισος.
Ίσως γιατί δεν έκανα ποτέ παρέα με φίδια!
Κι αν αναρωτιέσαι γιατί κρατάω στα χέρια μου το απαγορευμένο μήλο..
Είναι γιατί πριν λίγο μόλις είπε την πρώτη του λέξη.
Μπαμπά!

Δύο χιλιάδες εβδομήντα οκτώ (2078)

�� — 2009-10-16T23:20:26+02:00

Ένα διήγημα που έγραψα Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2009, με αφορμή τον διαγωνισμό διηγημάτων με όριο λέξεων 555 λέξεις, για το 5ο φεστιβάλ επιστημονικής φαντασίας στην Ερμούπολη Σύρου. Οι 11 συγγραφείς ανέδειξαν καλύτερο διήγημα το "2078" Απλά σας ευχαριστώ!

Ντρίιιιιννννν!!! Χτύπησε το κουδούνι! Έβαλε κάτω ένα καθηγητή και τον χτύπησε αλύπητα! Τον ξυλοφόρτωσε χωρίς κανένα οίκτο! Ξέρεις ποιον καθηγητή ε; Αυτόν με το χάρακα στο χέρι και την τσίχλα στο στόμα.. Βρισκόμαστε στο 2078. Εκατό χρόνια μετά την γέννηση μου. Εγώ δεν είμαι ζωντανός. Ευτυχώς! 2078. Έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Οι γονείς δεν έχουν όνειρο τα παιδιά τους να γίνουν δικηγόροι, διότι δεν υπάρχει δικαιοσύνη.. Ούτε γιατρούς τα θέλουν αφού δεν υπάρχει υγεία. Τα θέλουν σκουπιδιάρηδες. Η εργασία του μέλλοντος. Σε έναν πλανήτη γεμάτο σκουπίδια. 2078. Τα παιδιά κακοποιούν τους μεγάλους. Παίρνουν το αίμα τους πίσω για τα προηγούμενα χιλιάδες χρόνια. Βάζουν τους μεγάλους για ύπνο το μεσημέρι με το ζόρι. Και το βράδι τους κλείνουν την τηλεόραση και τους φωνάζουν "ώρα για ύπνο aύριο θα ξυπνήσετε πρωί. Έχετε δουλείο" 2078. Δεν υπάρχουν μπαλόνια. Οι άνθρωποι δεν έχουν ανάσα για χάσιμο. Αλλά ακούστε τι συνέβη μια Παρασκευή σαν αυτή. Παρασκευή και 16. Ότι πιο γρουσούζικο για το 2078. Ένα μικρό κοριτσάκι κλαίγοντας έτρεχε στον δρόμο (το ξέρω πως σας είπα πως εγώ τότε ήμουν νεκρός) Αλλά δε το ξέρετε πως ο Θεός αφήνει τους νεκρούς, κάθε εκατό χρόνια από την γέννηση τους, να κάνουν βόλτα στην γη για ένα 7λεπτο; Αναρωτιέστε τι γίνεται στην περίπτωση, που κάποιος είναι εκατό και ήδη ζωντανός; Καλά δε ρωτήσατε ποτέ κάποιον; Μα έτσι κι αλλιώς δε θα σας έλεγε. Είναι μυστικό παντοτινό αυτό. Αλλά εγώ θα σας το πω. Όχι γιατί είμαι ρουφιάνος. Αλλά γιατί με αυτό τον τρόπο, θα κερδίσω άλλο ένα 7 λεπτο στην γη. Όταν στα 100 είσαι ζωντανός, ξέρεις πότε θα πεθάνεις και που. Λοιπόν ξεφύγαμε, πάμε στο θέμα μας. Και όπως βλέπω το κοριτσάκι να τρέχει κλαίγοντας προς το μέρος μου και να φωνάζει ανάσα! aνάσα! aνάσα! Εγώ χωρίς να το θέλω απομακρύνομαι ταυτόχρονα, ενώ το κοριτσάκι προσπαθεί να με πλησιάσει. Τελικά αρχίζω και το χάνω από τα μάτια μου σιγά σιγά.. Και το 7 λεπτο τελειώνει..
Ξέχασα να σας πω πως στην 7 λεπτη βόλτα, δε γυρίζεις σαν άνθρωπος! Αλλά σαν ότι γουστάρει ο Θεός!
Και εμένα με γούσταρε σαν ένα κόκκινο μπαλόνι..

3.000 στροφές..

�� — 2009-10-08T23:51:29+02:00

Το κοντέρ της νύχτας,δείχνει 3.000 στροφές.
Τρέχω με τέτοια ταχύτητα που γεννάει αλήθειες..

Είμαι αλλεργικός στην μνήμη και ξεχνάω ανθρώπους μέσα σε μια νύχτα..
Το ξέρω ότι αυτό εσείς το λέτε μαλακία,αλλά εγώ το λέω αμνησία!
Δεν είμαι κωλόπαιδο!
Ένα τσογλάνι είμαι, που μου αρέσει να εκφράζομαι
και στραβοκαταπίνω λέξεις για να πνιγώ..
Δεν είμαι ξωτικό!
Ένα παιδί είμαι,που φτύνω κατάμουτρα τις "φωνάρες"
που δεν κάνουν παρέα με την δική μου φωνούλα..

Αυτοί που δε μπορούν να με καταλάβουν με λένε τρελό.
Τις νύχτες προσεύχονται στον Θεό τους να τους αξιώσει,
να πάνε μια βόλτα την τρέλα μου!
Δεν είναι σκυλί η τρέλα μου,γι'αυτό και δε θα γίνει ποτέ ο καλυτερός σας φίλος..

Αυτοί που βλέπουν σε μένα αυτό που θα ήθελαν να γίνουν,με λένε χαζό.
Τις μέρες προσεύχονται στο Θεό τους,να τους δώσει ανάσες..
Για να φουσκώσουν σα μπαλόνια,τα προφυλακτικά που κέρδισαν!
(Σε χορό κωφάλαλων)
Και να το παιξουν παιδιά,μ'ένα παλιό αλφαβητάρι που το ταίζουν γατοτροφή..

Δεν είμαι ποιητής,γιατί έχω τσακωθεί με τα καλούπια..
Γι'αυτό και δεν έχω πιάτα σπίτι μου.
Βάζω το φαί μου μέσα σε σελίδες του Ελύτη του Λειβαδίτη..
Γράφω,γιατί αν δε γράψω θα πεθάνω.
Μα είμαι ήδη νεκρός.
Διότι δε κυλλάει στις φλέβες μου αυτό το μωβ αίμα που είναι στην μόδα.
Και πως ξέρω τι κυλλάει μέσα μου;
Από τις καταδύσεις!
Και τώρα πια είμαι σίγουρος.
Δεν υπάρχει καμία ευθεία εντός μου..

3.000 στροφές μόνο!
Normal 0 false false false EL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} Normal 0 false false false EL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} Normal 0 false false false EL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} Normal 0 false false false EL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} Normal 0 false false false EL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;}